Happy Buddha, een bromfiets en een tv

Toen zij de aankondiging van de groepsreis voor Plan-sponsors naar Vietnam zagen, was de beslissing snel genomen. Elly Bakker en Wim Schouten, die al 26 jaar kindsponsor zijn via Plan, reisden in mei naar Vietnam en ontmoetten de zevenjarige Trinh. Het werd een vrolijke kennismaking in het land van happy Buddha.

“Ik was verrast door de toegankelijkheid van de cultuur en de mensen”, zegt Wim. “Op eerdere verre reizen, naar Egypte bijvoorbeeld, voelde ik een veel grotere culturele afstand. Natuurlijk was iedereen eerst onwennig en verlegen, maar het ijs brak snel.” Het meegebrachte prentenboek ‘Nederland’ van Charlotte Dematons, met minutieuze tekeningen van oer-Hollandse taferelen bleek daarbij een vondst. Wim: “Terwijl we samen naar de plaatjes keken, ‘vertelden’ we Trinh en haar ouders over ons land. Binnen drie kwartier zaten we samen aan de lunch, alsof het nooit anders was geweest. Trinh kwam uit zichzelf naast me zitten en legde haar arm op de mijne. Zo’n teken van vertrouwdheid, dat vertederde me.”

Hard leven
“Trinh’s vader verbouwt rijst”, vertelt Wim verder. “Hij staat de hele dag gebukt in de felle zon en waadt door de modder. Trinh’s moeder maakt noedels voor het hele dorp. Ze is daar van vier uur ’s morgens tot negen uur ‘s avonds mee bezig. Je ziet aan alles dat ze een hard leven hebben. Hun huis is heel eenvoudig, met een dekzeil als dak. Water halen ze uit een put en een wc heb ik niet gezien. Dus aan de hygiëne is nog wel wat te verbeteren. Wel grappig dat iedereen, maakt niet uit hoe arm, wel een tv heeft en een bromfiets. De tv is het enige contact met de buitenwereld als je zo afgelegen woont. En waar een auto niet doorkomt, daar kom je met de bromfiets wel.”

Dikke buik
“Mensen wonen hier nog eenvoudiger dan ik had verwacht. Maar tegelijkertijd zijn ze ontwapenend vrolijk. Ze kloppen zo maar op de dikke buik van een reiziger en roepen blij ‘Happy Buddha’, omdat die buik hen daaraan doet denken. Waar wij chagrijnig zijn als het een tikje minder gaat, zijn zij opgewekt in de hoop op een betere toekomst. Trinh lijkt mij een slim meisje, ze gaat naar school, ze is heel nieuwsgierig en ze heeft bijzonder lieve ouders. Ik gun haar net zo’n vrolijke toekomst als mijn eigen kleinkinderen.”