Werken in de frontlinies van ontwikkelingssamenwerking

7 juli 2012

Door Jet

Dit is een blog van Jet Bastiani, onze genderspecialist. Zij zal losse blogs schrijven en als ze op veldreis gaat, houdt ze ons ook op de hoogte van haar werk.

Werken in de frontlinies van ontwikkelingssamenwerking

Bij Plan vechten we al jaren voor het uitbannen van meisjesbesnijdenis, Female Genital Mutilation (FGM). We boeken daarbij beetje bij beetje steeds meer successen, maar goed kan altijd beter. Dus komen we als FGM-werkers een keer per jaar bij elkaar om de balans op te maken. Zijn we op de goede weg?

Als Plan-collega’s uit Burkina Faso, Egypte, Ethiopië, Guinée, Guinée-Bissau, Mali, Sierra Leone, Duitsland en Nederland en medewerkers van onze lokale partners van de FGM-projecten treffen we elkaar met één gemeenschappelijk doel: hoe kunnen we onze projecten tegen meisjesbesnijdenis verbeteren en wat kunnen we van elkaar leren.

Hartverscheurende verhalen

Mali2012-202-fgm1We willen niet alleen successen presenteren, maar elkaar ook kritisch bevragen over waarom iets wel of niet werkt en hoe de nationale context daarop inwerkt.

Want de strijd tegen meisjesbesnijdenis kan niet overal op dezelfde manier worden gestreden. In Egypte en Ethiopië, bijvoorbeeld, is inmiddels nationale wetgeving die meisjesbesnijdenis verbiedt. In Sierra Leone wordt ons werk totaal niet ondersteund door wetgeving, waardoor programmamedewerkers regelmatig worden bespuugd, bedreigd of via voodoo-praktijken vervloekt.

Mali2012-199-fgm4Ik luister naar de ervaringen van mijn collega’s die werken in de frontlinies van ontwikkelingssamenwerking. Hoe zij soms niet kunnen slapen of geen hap door hun keel krijgen door de hartverscheurende verhalen van de meisjes die ze willen steunen. Verhalen over gedwongen huwelijken, over vrouwen die in elkaar worden geslagen, over meisjes die tijdens de besnijdenisceremonie dagen alleen in het bos moeten blijven, over twee meisjes die zijn doodgebloed, over veldwerkers die uit een dorp zijn weggejaagd.

Mijn collega James vertelt dat hij dagen niet naar huis kon omdat hij werd bedreigd. Zijn vrouw smeekt hem dagelijks om te stoppen met dit werk; zij kan er niet meer tegen.

Ik ben diep onder de indruk en ik vraag me af hoe het mijn collega’s lukt te blijven volharden. Waar halen zij de energie vandaan en wat maakt dat ze zich zo blijven inzetten? Het antwoord is simpel: omdat ze kinderen een betere toekomst willen geven, omdat ze meisjes een gezonder leven toewensen, zonder besnijdenis, omdat het hen persoonlijk raakt. James heeft gevochten om zijn eigen zusjes te behoeden voor levenslange verminking door besnijdenis. En hij heeft gewonnen. Dat geeft hem de energie om verder te gaan.

Mannen

Mali2012-202-fgm1Want verder moeten we. Dus wat kan beter in onze aanpak? Hoe controleer je of een dorp echt besnijdenisvrij blijft? Moeten er overal kinderrechtencomités komen, zoals in Mali? Hoe overtuigen we religieuze leiders in islamitische landen dat meisjesbesnijdenis geen wet is van Allah? Kunnen we de aanpak in Burkina Faso gebruiken voor Guinee? Aan het einde van de rit is iedereen geïnspireerd en hebben we nieuwe aanbevelingen geformuleerd waarmee iedereen verder kan. We zijn het er over eens dat we ons nog meer op mannen en jongens moeten richten. Mannen gaan immers over de politiek en wetgeving, mannen betalen voor de besnijdenisrituelen en mannen die dorpshoofd zijn, bepalen welke tradities in ere worden gehouden. Juist mannen moeten dus weten dat de toekomstige moeders van hun land door besnijdenis enorme gezondheidsrisico’s lopen. Dus moeten we juist mannen en jongens er met training en voorlichting van bewust maken hoezeer meisjes worden achtergesteld en onderdrukt.

Aan de slag!

 

Inspireer je vrienden

Steun het werk van Plan! Sponsor een kind of steun onze meisjesprojecten!

Hoe kun jij helpen?

Steun onze meisjesprojecten

Sponsor een kind

Voor 25 euro per maand

Geslacht
Leeftijd