Leven dankzij de ebola-begrafenisteams in Sierra Leone

12 februari 2015

Door Kamanda, lid van het Plan Global Youth Advisory Panel in Sierra Leone

De eerste keer dat ik een ebola-begrafenisteam aan het werk zag, vergeet ik nooit meer. Het was september en ik was in mijn eentje op weg naar het graf van een vriend. De begraafplaats was verlaten en stil en toen ik een bocht omsloeg zag ik ze: drie witte gestaltes zonder gezicht. Ik dacht dat het de geesten van dode mensen waren en was zo bang dat ik wegrende en mijn slippers verloor. Wat ben ik uitgelachen toen ik mijn verhaal vertelde. Ik begreep dat de mensen in de witte pakken helden waren. Zij wagen hun leven om het leven van anderen te redden.

ebola-begrafenisteams2 201409-SLE-141-lprSinds de uitbraak van ebola zijn gespecialiseerde begrafenisteams verantwoordelijk voor het ophalen en begraven van de doden. Ze nemen ook een speekselmonster om later te testen of de dode aan ebola is overleden.
In het voorjaar, toen de ebola-epidemie net was uitgebroken, was het moeilijk om mensen te vinden die dit werk wilden doen. In Port Loko, waar ik woon, lagen vaak dode mensen op straat, of ze werden onveilig begraven. Daardoor kon de ziekte zich nog sneller verspreiden.

Uitgestoten

ebola-begrafenisteams1 201409-SLE-50-lprInmiddels zijn er genoeg mensen voor de ebola-begrafenisteams. De werkloosheid is sinds de ebola-uitbraak enorm opgelopen ende teams krijgen een risicopremie uitbetaald van omgerekend ongeveer 100 dollar per week. Maar het blijft verschrikkelijk werk, ook omdat de mensen van de begrafenisteams door anderen worden uitgestoten. Mensen denken nog steeds dat de leden van de begrafenisteams vast allemaal besmet zijn met ebola. Een teamleider vertelde me laatst dat niemand hem meer iets wil verkopen. Hij wordt op de markt gewoon genegeerd. Alsof deze mensen iets verkeerds doen! Ik vind dat het helden zijn, voor wie we niet bang hoeven zijn. Sterker nog: ze zijn misschien wel het veiligste van ons allemaal, omdat ze hun werk heel zorgvuldig doen en zich altijd houden aan de veiligheidsprocedures.
Bij hun werk dragen ze dubbele handschoenen, oogbescherming en een veiligheidspak. Ze wassen hun handen met chloorwater en worden na ieder contact met een ebola-dode helemaal ontsmet. En dat zijn nog maar een paar van de veiligheidsmaatregelen waaraan zij zich houden. Ik heb nog nooit gehoord dat iemand uit een begrafenisteam besmet is geraakt met het ebola-virus of aan ebola is overleden.

De eerste vrouw

Nog niet zo lang geleden heeft de eerste vrouw zich aangemeld voor een begrafenisteam in onze regio. Ze is 27 en doet dit werk omdat ze vindt dat overleden vrouwen met meer respect moeten worden behandeld. Bijna alle vrouwen vinden dat en het telt des te meer omdat 80 procent van de ebola-doden vrouwen zijn. Je zou denken dat mensen haar dankbaar zijn dat ze dit werk wil doen, maar ze vertelde me dat haar familie haar niet meer wil zien en dat haar vrienden haar negeren. Ik vind dat dat moet stoppen. Deze mensen verdienen applaus en waardering voor hun moedige werk. We moeten ze steunen en ervoor zorgen dat ze alle middelen krijgen om hun werk goed te doen. En als deze verschrikkelijke epidemie voorbij is, moeten we ze eren voor wat ze hebben gedaan. Zij behoren tot de kleine groep mensen die in deze donkere tijd hun leven riskeren om ons allemaal een toekomst te geven.

Inspireer je vrienden

De nadruk van Plan’s werk ligt op duurzame ontwikkeling, maar Plan heeft in de loop der jaren ook grote expertise opgebouwd in kindgerichte noodhulp.

Draag bij!

Doneer aan het Noodfonds van Plan

Jouw bijdrage is hard nodig!

Als een natuurramp of geweldsconflict een van de gebieden treft waar Plan werkt, biedt Plan noodhulp en bescherming en draagt bij aan de wederopbouw.

Jouw bijdrage is hard nodig!