Als hulp te laat komt voor Jimmy

15 oktober 2014

Blog door: Henry Garneo, voorziter van de Plan-jongerenraad in Liberia

Kinderen mogen niet sterven door honger, maar het gebeurt wel hier in Liberia, als hun ouders overlijden aan ebola en hulp te laat komt. Zoals voor Jimmy.
Het is vandaag Wereldvoedseldag en ik roep iedereen op om Plan te helpen in de strijd tegen ebola en de steun aan kinderen die alleen achterblijven.

Henry GarneoVanuit ons huis in Paynesville, vlakbij Monrovia, zie ik elke dag het verdriet van mensen als hun dierbaren die aan ebola zijn gestorven worden weggevoerd door de Nationale Ebola Task Force om te worden gecremeerd. Ik hoor ze huilen om hun verlies en hun machteloosheid. Ze kunnen niet eens afscheid nemen en hun doden met een begrafenis de laatste eer bewijzen.

Als weer een ebola-dode wordt weggehaald, vraag ik me af hoe het met de achtergebleven familie gaat en hoe de kinderen het redden. Want de meeste ebola-slachtoffers zijn volwassenen; vaders en moeders die kinderen achterlaten. Ik kan er niet van slapen als ik aan die kinderen denk. Zij worden vaak aan hun lot overgelaten, omdat mensen bang zijn dat zij ook besmet zijn met het ebola-virus. Ik probeer te helpen door ze eten te brengen, maar bij ons thuis is er niet genoeg om dat iedere dag te doen.

Vijf dagen

Een paar weken geleden voltrok zich een verschrikkelijk drama bij de familie Chaeyan, die vlak bij ons woont. In de nacht van 19 sepember hoorden we kleine Jimmy van drie hartverscheurend huilen. Mijn moeder kon het na een tijdje niet meer aanhoren en ging kijken wat er aan de hand was. Ze klopte op de deur, ze bonsde op de deur en toen niemand open deed, keek ze door de ramen naar binnen. Daar zag ze de dode lichamen van meneer en mevrouw Cheayan en Jimmy huilend achter de gesloten deur van hun slaapkamer. Hij wilde naar zijn ouders, maar de deur was op slot.
We waren allemaal in paniek en maakten iedereen in de buurt wakker. Wat moesten we doen? Het huis was op slot, Jimmy’s ouders waren dood en we konden niet bij hem komen om hem te troosten. We belden meteen de Ebola Task Force.

Het duurde vijf dagen voordat de Task Force kwam. Jimmy overleefde er nog vier, alleen in huis met zijn dode ouders, zonder eten, zonder troost. Niemand mocht naar binnen, want de autoriteiten hadden het huis vergrendeld; het was te gevaarlijk om hem te redden. Jimmy was overleden toen de Task Force eindelijk arriveerde.

Eten en zorg

De dood van Jimmy doet me pijn. En het maakt me woedend als ik eraan denk dat hij nu nog had geleefd als de Task Force sneller was gekomen. In onze buurt zijn de mensen nu nog banger. Want wat moeten we doen als iemand ziek wordt en de Ebola Task Force niet komt?

Sinds Jimmy’s dood werken we in de jongerenraad nog harder om samen met Plan oplossingen te vinden. We bestoken de media, we roepen de overheid op om de Ebola Task Force te verbeteren en we helpen Plan waar we kunnen om ervoor te zorgen dat kinderen die hun ouders hebben verloren hulp krijgen. Eten en zorg en een plek waar ze worden opgevangen en veilig zijn. Plan werkt daaraan.
Want kinderen mogen niet sterven door honger, ook niet in tijden van ebola.

Help Plan in de strijd tegen ebola!
Iedere bijdrage is welkom.

Inspireer je vrienden

De nadruk van Plan’s werk ligt op duurzame ontwikkeling, maar Plan heeft in de loop der jaren ook grote expertise opgebouwd in kindgerichte noodhulp.

Draag bij!

Doneer aan het Noodfonds van Plan

Jouw bijdrage is hard nodig!

Als een natuurramp of geweldsconflict een van de gebieden treft waar Plan werkt, biedt Plan noodhulp en bescherming en draagt bij aan de wederopbouw.

Jouw bijdrage is hard nodig!