Europa of doodgaan onderweg

30 september 2016

Door Jet Bastiani, genderspecialist bij Plan Nederland

Het is 20 jaar geleden dat ik in Sudan woonde, drie jaar lang. Er was toen niet veel te krijgen: benzine en suiker waren op de bon en in het brood zaten altijd steentjes, levensgevaarlijk voor je gebit.
Er was weinig vertier en dansen was uit den boze. Nu zie ik bij het vallen van de avond iedereen naar buiten komen, zich naast de weg op plastic stoeltjes installeren en samen thee drinken, tot ’s avonds laat. Vrolijke muziek erbij en soms een spontane dans. Wat een verschil! Naast mijn hotel worden al twee avonden achter elkaar muziekconcerten gegeven.

Bedelen om je voorruit te wassen

SudanOndanks het eeuwige stof van de woestijn die heel Khartoum een bruine gloed geeft bij de ondergaande zon, glimmen de grote glazen panden van de oliemaatschappijen en banken en heeft de stad zich ontwikkeld van een rustige woestijnstad tot een bijna-metropool. Naila, mijn collega, waarschuwde me: “Wacht maar tot je morgen het veld ingaat. De armoede buiten Khartoum is groter geworden. Kijk bijvoorbeeld eens naar het aantal baby’s dat te vondeling wordt gelegd, dat is de laatste jaren vertienvoudigd. En vroeger zag je nooit zwerfkinderen, terwijl ik nu ‘s avonds op de kruispunten kinderen zie uit Ethiopië, Eritrea en Tsjaad. Ze bedelen om je voorruit te mogen wassen.”

Europa was zijn toekomst

ESudanr waren 20 jaar geleden ook nog maar weinig mensen die naar Europa wilden, in tegenstelling tot de omringende landen. Daar vroegen ze me altijd hoe ze een visum konden krijgen voor Nederland.
Maar nu? Naila vertelde dat ook haar neef huis en haard heeft verkocht. Hij had het geprobeerd als motorriksjarijder en als winkelier, maar had het opgegeven: Europa was zijn toekomst. Zijn vrouw en twee kinderen liet hij achter toen hij naar Libië vertrok. Maar na een maand belde hij naar huis. Hij werd heel slecht behandeld en moest nu 5.000 dollar betalen om de oversteek naar Europa te kunnen maken. Maanden hoorden ze niets meer van hem, tot hij liet weten dat hij in Calais zat. Het was verschrikkelijk geweest en zo was het nog steeds. Over de tocht naar Europa wilde hij niet praten. Af en toe verdiende hij iets in een restaurant en stuurde dan wat geld naar huis. Het zou ‘m lukken om naar Engeland te komen. Een weg terug was er niet meer. Naila had ‘m nog gevraagd hoe hij het had aangedurfd. “Wat voor keuze heb ik”, had hij geantwoord. “Het is Europa of doodgaan onderweg.”

Inspireer je vrienden

Steun het werk van Plan! Sponsor een kind of steun onze meisjesprojecten!

Hoe kun jij helpen?

Steun onze meisjesprojecten

Lees meer over investeren in meisjes

Sponsor een kind

Voor 25 euro per maand

Geslacht
Leeftijd
Lees meer over het sponsoren van een kind