Er is weer hoop in Sierra Leone

27 augustus 2015

Door Tala Budziszeweski, programmamedewerker van Plan’s Disaster Management Unit

Rennende kinderen in Sierra LeoneIn grote delen van de Sierraleoonse hoofdstad Freetown herneemt het leven langzaamaan weer z’n gewone, drukke, vriendelijke loop. Als je tenminste even niet let op de geur van chloor, de huizen die nog onder quarantaine staan, de talloze checkpoints waar de temperatuur van passanten wordt gemeten of een van de ebola-teams tegenkomt, die zwetend in hun witte bio-hazardpakken een huis ontsmetten. Marktkraampjes en winkels zijn weer open, je ziet weer overal kinderen in schooluniform met schooltassen en mensen durven elkaar zelfs weer een hand te geven, na een lange periode van angst voor ieder lichamelijk contact.

Onzichtbare killer

Dik een jaar na de uitbraak van de ebola-epidemie gloort er eindelijk licht aan het einde van de tunnel, nu het aantal nieuwe ebola-besmettingen tot nul is gedaald. We kunnen met de kennis van nu terugkijken en de balans opmaken van onze respons op de ebola-uitbraak.

In al mijn jaren als humanitair hulpverlener na een ramp, heb ik nog nooit zoveel onzekerheid gezien. Noodhulp bieden is al moeilijk genoeg na een orkaan, een overstroming of temidden van de rondvliegende kogels van een gewapend conflict, maar hoe moet je greep krijgen op een onzichtbare killer?
Hoe zorg je voor voedselhulp als mensen geen hulpverleners in hun buurt willen en hen soms zelfs aanvallen? Hoe overtuig je mensen ervan dat het goed is om vreemden die eruit zien als griezelige maanmannen, in hun huis toe te laten, daar met rare vloeistof te sprayen en alle huisraad te verbranden? Hoe kun je van mensen vragen om hun geliefde doden niet te eren zoals ze dat gewend zijn, maar ze te laten afvoeren naar vreemde graven?

Samenwerking

En toch is het uiteindelijk gelukt om met z’n allen antwoorden te vinden en het verschrikkelijke tij van de ebola-uitbraak te keren. Samenwerking tussen overheden, hulporganisaties, het leger en de bevolking is niet uitzonderlijk bij een humanitaire ramp, maar nog nooit was het zo belangrijk als nu.

Hoop in Sierra Leone2 201502-SLE-45-lprVoedselpakketten werden niet alleen afgeleverd bij mensen die mogelijk besmet waren met ebola, tegelijkertijd spraken lokale leiders ook met hen om hen ervan te overtuigen thuis te blijven om te voorkomen dat ze anderen zouden besmetten. Bovendien zorgden veiligheidstroepen ervoor dat de omgeving werd afgegrendeld, hielden buurtbewoners familieleden op de hoogte en zorgden hulpverleners voor medische behandeling. Jongeren kwamen op de radio om hun leeftijdsgenoten te waarschuwen en sociaal werkers gingen van deur tot deur om kinderen te helpen. Alleen samen konden we iets bereiken.

Zij aan zij

Organisaties als Plan hebben in de ebola-respons hun grenzen tot het uiterste opgerekt, maar onze hulp zou veel minder effect hebben gehad zonder steun uit de Sierraleoonse samenleving. Opinieleiders, vrouwengroepen, traditionele genezers, legerofficieren, verpleegkundigen, artsen, leerkrachten, kinderen, jongeren, ambtenaren; zij vochten zij aan zij met ons voor beter begrip over ebola, gedragsverandering en zorg voor de zieken, vaak met gevaar voor hun eigen leven. Dankzij hun moed is er weer hoop in Sierra Leone.

Inspireer je vrienden

Steun het werk van Plan! Sponsor een kind of steun onze meisjesprojecten!

Hoe kun jij helpen?

Steun onze meisjesprojecten

Sponsor een kind

Voor 25 euro per maand

Geslacht
Leeftijd