De Cycle4Girls van Wendy Dubbeld

20 maart 2015

Door Wendy Dubbeld

Blog“High Five!” roept een breed lachend Vietnamees meisje. Ze rent met grote ogen op me af vanaf de kant van de weg. Het moet een bijzonder gezicht zijn, een groep lange Nederlandse vrouwen, die haar dorpje – waar waarschijnlijk zelden toeristen komen – per fiets doorkruisen.

Ik ben hier met een groep van 26 vrouwen om de projecten van Plan Nederland te bekijken en met eigen ogen te zien hoe de sponsorgelden hier besteed worden.

Ondervoed en niet naar school 

Vietnam heeft 85 miljoen inwoners. 40% van de bevolking is jonger dan 15 jaar. 21% van kinderen onder de 5 jaar is ondervoed…Er zijn te veel kinderen die niet naar school gaan. Veel ouders zijn zich niet bewust van het belang van onderwijs voor hun kinderen. Scholen hebben geen goede verlichting of meubilair en schoon water en sanitaire voorzieningen ontbreken vaak.

Models4girls

Onder de naam ‘Models4girls’ hebben collega Sofie Oosterwaal en ik samen campagne gevoerd. Wij wilden ons als modellen samen sterk maken voor meisjes die niet zoveel geluk en kansen hebben gehad als wij met onze modellen-carrières. We hebben veel support gekregen van collega-modellen en de dag voor vertrek sloten we onze fundraising af met een vier uur durende spinningmarathon in samenwerking met Lifecity. Veel collega-modellen kwamen ons aanmoedigen en fietsten mee.

De dag erna, op Internationale Wereldvrouwendag, kleurt Schiphol even roze. Gekleed in ‘girls first’ shirtjes vertrekken we met 26 vrouwen naar Vietnam. Daar zullen we fietsend in maar vier dagen tijd meer dan 300 km afleggen en onderweg projecten van Plan bezoeken. Op zak heb ik een foto en tekening van ‘mijn meisje’. Eén van de tien sponsormeisjes die ik bij elkaar heb weten te sponsoren. Haar zal ik ook ontmoeten tijdens de reis.

Uitgestrekte rijstvelden

Na aankomst in Hanoi reizen we per nachttrein naar het zuidelijker gelegen Dong Ha. Op het ritme van de heftig bewegende trein val ik in slaap. Als ik ’s ochtends wakker word en naar buiten kijk, zie ik precies hoe ik me Vietnam had voorgesteld: eindeloos uitgestrekte rijstvelden, waar vrouwen met de bekende Vietnamese hoedjes op het land bewerken.
Diezelfde ochtend nog stappen we op de fiets waar ons avontuur begint. De eerste stop is een schooltje waar kinderen tussen de 2 en 5 jaar vijf dagen per week komen om te spelen en te leren lezen. Een meisje van vijf vertelt me dat ze later kapper wil worden. Ze vraagt of ze mijn haar mag kammen. Niet veel later loop ik naar buiten met een lange vlecht in mijn haar. We fietsen die middag nog 55 km langs rijstvelden en rubberplantages en eindigen bij een enorme herdenkingsplaats waar Vietnamese oorlogsslachtoffers begraven liggen. Er lijkt geen einde aan te komen aan de graven en die avond bespreken we de geschiedenis van Vietnam en de oorlog.

Over de grens

De volgende ochtend staan we vroeg op, want er staat 110 km op het programma. We ontbijten met noodle soep en dumplings en fietsen de grens over van voormalig Zuid naar Noord-Vietnam. Fietsend door de pinda- en koffieplantages komen we aan bij de Vinh-Moc tunnels. Dit is een ondergronds tunnelsysteem waar tijdens de Vietnamoorlog zo’n 60 gezinnen zich schuil hielden voor de eindeloze bombardementen.

Regen

De dag erna worden we wederom gewekt om 6 uur. De eerste 50 km fietsen we door de stromende regen. Totaal doorweekt passeren we prachtige landschappen met bootjes in het water, koeien en ossen op de weg en kinderen die allemaal naar ons zwaaien. Vrouwen zitten in kleine kraampjes langs de weg om varkenshoofden, gedroogde sardientjes of bananen te verkopen.
We drogen op in het Quang Binh Plan regiokantoor, waar Plan al sinds 2002 actief is en projecten in 198 dorpen begeleidt. De meeste families wonen er met meerdere generaties samen in kleine huizen met daken van golfplaat. De dorpen liggen meestal ver van de hoofdwegen en zijn alleen bereikbaar in het droge seizoen. De mensen leven van de landbouw+ ze verbouwen rijst, pinda’s en mais. Maar door de lage productiviteit hebben ze meer dan driekwart van het jaar te maken met voedseltekorten. We leren dat de gemiddelde trouwleeftijd voor meisjes 15 jaar is. Door de grote economische druk op ouders, worden meisjes gestimuleerd jong te trouwen. En de gemiddelde leeftijd waarop zij haar eerste kind krijgt rond de 16 a 17 jaar ligt. Tijdens de zwangerschap is er maar weinig zorg voor de toekomstige moeder.

Spaar- en leengroep

Met al deze informatie op zak bezoeken we een project waarin vrouwen leren als groep te sparen en elkaar leningen te verschaffen, wanneer een van de leden bijvoorbeeld een naaimachine wil kopen om zo haar geld te kunnen verdienen. Tijdens deze samenkomsten komen plaatselijke gezondheidswerkers lezingen geven voor moeders. Ze leren over voeding voor hun kinderen en het belang van goede hygiëne. Geweldig om te zien hoe constructief Plan probeert een samenleving te helpen verbeteren van binnenuit.
In één van de dorpen word ik aangesproken door het lokale community-hoofd. Hij vraagt me of ik een model ben. Vervolgens haalt hij een eenvoudig mobieltje tevoorschijn en wil met me op de foto. Het nieuwtje verspreid zicht snel en nadat iedereen met een mobieltje op zak met me op de foto is geweest, vertelt één van de mannen me vol trots dat hij een tv heeft en elk jaar de Victoria’s Secret show kijkt. Dat mensen hier weten wat een fotomodel is had ik niet verwacht.

Geïsoleerde stam

Die avond slapen we in een guesthouse waar vandaan we de volgende ochtend via een prachtige route door een Unesco World Heritage site fietsen. We komen aan bij het Nationaal Park Phong Nha-Ke Bang  waar we de Ruc-tribe zullen bezoeken. Dit is één van werelds meest geïsoleerde stammen, die pas in 1959 ontdekt werd toen deze mensen nog in grotten en bomen woonden. Toen zij door de overheid gedwongen werden om in de nabijgelegen vallei te gaan wonen, mocht Plan als enige NGO hulp bieden bij het opbouwen van een leven in een dorp. Plan heeft hier onder anderen gezorgd voor een school, leraren opgeleid en een sanitair project opgezet. Geweldig om te zien hoe Plan te werk gaat en samen met de bevolking oplossingen zoekt. We zijn tijdens ons bezoek waar hulp nodig is en hoe de sponsorgelden ingezet worden. We bezoeken een community-meeting waarin met praktische voorbeelden het belang van een goede hygiëne wordt uitgelegd en besproken wordt waarom sanitaire voorzieningen belangrijk zijn. Vervolgens mogen mensen gezamenlijk stemmen waar toiletten gebouwd moeten worden.

Mijn sponsorkind!

We lopen verder naar een school waar allemaal kinderen op ons staan te wachten. Ik herken d’r meteen. Mijn meisje. Binh is 7 jaar en ze vertelt me dat ze graag lerares wil worden. Haar vader vertelt vol trots dat dat wel gaat lukken, want ze is de beste leerling van de klas. Ik vraag haar hoe haar dagen eruit zien. Ze vertelt me dat ze ’s ochtends om 4:30 uur opstaat, waarna ze om 5:00 uur aan het werk gaat bij de veerpont. Daar helpt ze mensen die aan het werk moeten met oversteken. Om half 7 is ze klaar en gaat ze naar school, die door Plan is gebouwd. Ook na schooltijd gaat ze naar de veerpont en werkt dan tot alle mensen na het werk over de rivier zijn gebracht. Thuis helpt ze haar moeder met het bereiden van eten en doet ze haar huiswerk op de grond van hun huis van hout. We spelen samen, gaan touwtje springen, tekenen wat en blazen ballonnen op tot wij weer door moeten op de fiets. Ze belooft me veel tekeningen te sturen met de kleurtjes die ik voor haar heb meegenomen. Een enorm uitdagende route met heuvels tot 17% en een 2 km lange weg de berg op staan ons te wachten voor de middag. Die avond zijn we op van alle indrukken en inspanningen.

Nog een keer zwaaiende kinderen

De dag erna is de laatste fietsdag aangebroken. We fietsen langs een groep meisjes. Ze zijn aan het werk in een rivier en gebruiken manden om visjes te vangen, die vervolgens gedroogd worden en langs de kant van de weg worden verkocht. We zwaaien nog een laatste keer naar de vrolijke kinderen die we op de fiets al die dagen continu zijn gepasseerd en gaan heel erg voldaan de terugreis tegemoet.

Dank aan een ieder die Cycle4Girls heeft gesponsord. We hebben met eigen ogen kunnen zien waar het geld naartoe gaat en wat een geweldige organisatie erachter zit. Plan bouwt niet lukraak wat schooltjes, maar probeert in alle samenlevingen waar ze actief zijn constructief en samen met de lokale bevolking te werken aan verbeteringen!

Inspireer je vrienden

Steun het werk van Plan! Sponsor een kind of steun onze meisjesprojecten!

Hoe kun jij helpen?

Steun onze meisjesprojecten

Lees meer over investeren in meisjes

Sponsor een kind

Voor 25 euro per maand

Geslacht
Leeftijd
Lees meer over het sponsoren van een kind