Welkom bij Plan Nederland. Fijn dat je onze site bezoekt! Plan Nederland maakt gebruik van cookies. Niet zo verrassend, maar wel heel handig. Voor ons maar zeker ook voor jou. Want met cookies zorgen we ervoor dat de website goed werkt en wij je een optimale gebruikerservaring kunnen bieden. We zetten bijvoorbeeld cookies van Google in om activiteiten op onze website te analyseren en onze pagina's te verbeteren. We plaatsen ook cookies van o.a. Microsoft, Facebook en Twitter voor social media- en advertentiedoeleinden. Zo kunnen wij gerichte campagnes voeren om meer mensen te bereiken zoals jij. Door verder gebruik te maken van deze website ga je hiermee akkoord. Je kunt je toestemming altijd weer intrekken. Lees meer hierover in ons cookiebeleid.

Blog Daphne Bunskoek

  • 28 augustus 2014

Daphne Bunskoek

4 jaar was ik  toen het begon te kriebelen. Als ik met mijn broertje mee mocht naar het voetbalveldje naast de flat waar we woonden, wilde ik ook achter die bal aan. Ik wilde ook van die mooie glimmende voetbalschoenen en ik wilde vooral ook scoren. Mijn wens werd thuis volledig begrepen. Sterker nog; ook mijn moeder trok iedere zaterdag haar veters strak om zich anderhalf uur uit te leven op het veld. En dus mocht ik op voetbal als ik de respectabele leeftijd van 5 had bereikt.

De club van mijn keus had iets meer moeite met mijn voetbalwens. Een meisje? Nee, nee daar hebben wij geen team voor. Hier voetballen alleen jongens. Er is ook geen competitie voor meisjes. Dat ging er bij mij niet in. Als daar jongens kunnen voetballen dan kunnen er toch ook meisjes voetballen? Dus na lang aandringen van het gezin Bunskoek werd ik toegelaten tot de F-jes. In een team met 14 jongens begon mijn lang gekoesterde wens. Iedere week mocht ik trainen en 1 keer in de 14 dagen een wedstrijd spelen. 1 keer in de 14 dagen, want bij uitwedstrijden was er geen plek voor een meisje om zich om te kleden en te douchen na de wedstrijd. Bij thuiswedstrijden mocht ik in een lege scheidrechters kleedkamer. Hoe ik ook volhield dat ik thuis mijn outfit al zou aantrekken en ook thuis pas zou douchen, het antwoord bleef: 1 keer in de 14 dagen.

Na twee jaar met Arjan’s en Richard’s gevoetbald te hebben duiken voorzichtig de eerste meisjeselftallen op. Het wordt steeds normaler dat meiden willen voetballen en als ik 10 jaar later in de twentse selectie zit moet ik glimlachen om mijn eerste jaren. Die komen goed van pas, nu we tegenover 11 zenuwachtige jongens van onze leeftijd staan die absoluut niet van meisjes willen verliezen. We winnen met 2-1. Na afloop staan we luidkeels te zingen onder de douche in onze eigen, volwaardige kleedkamer.

Sorry

De versie van de browser die je gebruikt is verouderd en wordt niet ondersteund.
Upgrade je browser om de website optimaal te gebruiken.