“Als ik mijn ogen dichtdoe, zie ik weer de verschrikkelijke beelden”

1 mei 2015

Door Urmila Chaudhary (23), ambassadeur van de Plan-campagne ‘Because I am a Girl’

Blog Urmila 201011-NPL-60-lpr

“De kamer in het hotel waar ik logeerde begon plotseling te trillen en ik dacht even dat mensen vlakbij aan het vechten waren. Maar het trillen werd steeds erger. Toen het eindelijk stopte gingen mijn vrienden en ik naar buiten en ik was totaal geschokt door wat ik zag. Gewonde en dode mensen overal, gebouwen en monumenten omgevallen en in puin.

Baby’tjes van maar een paar dagen oud

Mijn vrienden en ik probeerden een plek te vinden in een ander hotel. Maar door alle naschokken waren we zo bang, dat we besloten om naar een open stuk land te gaan, zonder gebouwen die konden instorten. Daar waren al heel veel andere mensen. Veel van hen hadden hun huis verloren of waren familieleden kwijt. Er waren baby’tjes van maar een paar dagen oud, met veel te weinig kleren aan om warm te blijven. Ik sprak meisjes die ongesteld waren en niets hadden om zich te verschonen. En er was nergens een wc en al helemaal geen privacy.

Blog Urmila2 201504-NPL-23-lprMijn familie woont ongeveer tien uur rijden van Kathmandu en ik wilde wanhopig graag weten of ze ok waren. Maar de aardbeving had alle verbindingen vernield, dus ik kon niet anders doen dan me zorgen maken.

Kathmandu was zo koud en donker

Na de eerste nacht buiten in de kou verhuisden mijn vrienden en ik naar een stukje land van iemand die ik ken. Daar was een wc, die we met 35 mensen moesten delen, maar het was beter dan daarvoor. ’s Nachts durfden we niet te gaan slapen omdat we bang waren voor de naschokken. En toen begon het ook nog te regenen. Kathmandu was zo koud en zo verschrikkelijk donker zonder elektriciteit. Iedereen was gespannen en bang, vooral de jonge meisjes die tussen wildvreemden moesten slapen.

Na drie dagen besloot ik om te proberen in Dang te komen, het dorp waar ik woon. Het was eindelijk gelukt mijn familie te bereiken en gelukkig waren ze allemaal veilig. De aardbeving was daar veel minder erg. De reis naar huis was niet fijn. Iedereen wilde weg uit Kathmandu, dus de bussen puilden uit. Geen plek om te zitten en niets te eten. De kosten voor eten en drinken zijn omhooggeschoten sinds de aardbeving. Een flesje water kost vier keer zoveel als een paar dagen geleden.

Verschrikkelijke beelden

Na 22 uur reizen ben ik bijna thuis. Ik ben nu bij mijn broer en zus om even uit te rusten. Mijn vrienden zijn geschokt en verdrietig, net als ik, maar ze leven nog en ze zijn bijna allemaal weer bij hun familie. Maar ik maak me zorgen over alle andere meisjes. Ik kan nog steeds niet slapen. Als ik mijn ogen dichtdoe, hoor ik weer het geschreeuw van paniek en ik zie de verschrikkelijke beelden van alle doden en gewonden.

Ik hoop dat ik meisjes in Nepal kan helpen om te verwerken wat ze hebben meegemaakt. Ze zijn gewond geraakt, ze hebben hun huis verloren en hun ervaringen in de afgelopen dagen zijn zo traumatisch. We moeten in Nepal nog zoveel problemen overwinnen, maar de wens om te helpen, maakt me sterk.”

SHO: Nederland helpt Nepal

Plan Nederland maakt deel uit van de Samenwerkende Hulp Organisaties (SHO), die actie voert voor de slachtoffers van de aardbeving in Nepal.

Inspireer je vrienden

Steun het werk van Plan! Sponsor een kind of steun onze meisjesprojecten!

Hoe kun jij helpen?

Steun onze meisjesprojecten

Sponsor een kind

Voor 25 euro per maand

Geslacht
Leeftijd