3 generaties kamalari, oma, moeder en dochter

11 juni 2014

door: Nicole Baltussen, contentcoördinator Plan Nederland

Drie generaties huisslavinnen

“Mijn oma was het, mijn moeder was het, ik was het, maar mijn kinderen worden het niet!” Dat is het voornemen van Lila Wati Chaudhary (22) uit het zuidwesten van Nepal.
Ik ontmoet haar in een klein dorpje op het Nepalese platteland. Lila’s familie, drie generaties, woont in een lemen hut met een dak van stro. Trots laat Lila me haar slaapkamer zien in een gebouwtje verderop. ‘Wel erg basic’, schiet het door me heen als ik het matje op de vloer en de klamboe zie.

Schuld

_DSC0917Het verhaal dat Lila me vertelt, is het verhaal van veel meisjes op het Nepalese platteland. Hier wonen de landarbeidersfamilies die het vruchtbare land van landlords – de grootgrondbezitters – bewerken. Lila’s vader, Ram Krishna, is een ‘kamaiya’, een boer die het land van anderen bewerkt in ruil voor een deel van de oogst. Dat is niet genoeg voor het gezin om van te leven. Dus kopen ze bij hun eigen landlord meer van de oogst die ze zelf hebben binnengehaald. Geld hiervoor is er nauwelijks, dus stapelt schuld zich op schuld. In combinatie met jarenlange traditie en gebrek aan scholing, zorgt dit ervoor dat dochters vaak worden ‘verkocht’ als kamalari, huisslavin. Lila was niet de eerste in de familie die als kamalari moest werken. Ook haar moeder Aangani (40) en haar grootmoeder Fulrami (68) waren kamalari in hun jeugd. Tja, als je niet beter weet..

Nog geen 40 euro per jaar

Lila werkte van haar veertiende tot haar zeventiende voor een landlord in Kathmandu. Ze verdiende daarmee kost en inwoning en zo’n 500 Nepalese roepies per jaar, nog geen 40 euro!.

Het kamalari-systeem is verboden in Nepal, volgens de wet, tenminste. Maar juist de ‘officials’, die de wet zouden moeten naleven, hebben nog wel ’s een kamalari in huis… Er is dus nog een lange weg te gaan. Maar vooruitgang is er ook. Sinds 10 jaar zijn hier scholen. Er groeit nu dus een generatie meisjes op die kan lezen en schrijven, die weten wat hun rechten zijn en die dus meer kunnen kiezen en ànders kunnen kiezen.

Lila is hier een voorbeeld van. Ze gaat naar school en ze doet mee aan het rehabilitatieprogramma voor kamalari’s van Plan . Hier leert ze wat haar rechten zijn, ze krijgt voorlichting en ze leert voor zichzelf op te komen. Haar moeder maakt deel uit van de self relience group van Plan. Ze leert daarin hoe ze beter groenten kan verbouwen en met hulp van een kleine lening kan ze haar eigen bedrijfje beginnen.

“Als kamalari moest ik de hele dag keihard werken”, vertelt Lila. “Ik had geen tijd voor school of om te lezen. Dat is nu gelukkig anders. Ik voel me nu goed en als ik later kinderen krijg, ga ik het echt anders doen!”.

Krijg en geef een herinnering

Op mijn reis naar Nepal had ik natuurlijk een digitale camera bij me. De blikken en reacties van mensen die zichzelf op een klein schermpje zien, zijn onbetaalbaar. Die momenten zijn mijn herinnering, de digitale foto het bewijs, het cadeautje. Om ook een herinnering en een cadeautje terug te geven, had ik een polaroid camera (ja, ze bestaan nog!) meegenomen. Zo kun je ter plekke iets terug geven. In dit geval zelfs de eerste en enige familiefoto van familie Chaudary!

Inspireer je vrienden

Steun het werk van Plan! Sponsor een kind of steun onze meisjesprojecten!

Hoe kun jij helpen?

Steun onze meisjesprojecten

Lees meer over investeren in meisjes

Sponsor een kind

Voor 25 euro per maand

Geslacht
Leeftijd
Lees meer over het sponsoren van een kind