Vechten tegen cholera in Haïti

1 december 2010

01 december 2010

Bericht uit het rampgebied van Unni Krishnan, noodhulpcoödinator van Plan

‘Het is 23 november 2010We maken ons klaar om van Port-au-Prince naar Ouanaminthe te vliegen in het noordoosten van Haïti. De cholera-epidemie grijpt daar in razendsnel om zich heen en heeft al 1250 levens geëist. We zijn ons allemaal bewust van de urgentie van onze missie. Elke minuut telt nu om de cholera-uitbraak onder controle te krijgen. En we voelen ons allemaal gefrustreerd over de tegenstand die we moeten tackelen. De massale protesten tegen hulporganisaties en de verkiezingsdemonstraties helpen bepaald niet, hoe begrijpelijk ze ook zijn. Cholera is nieuw in Haïti en mensen zijn in paniek. De chaos is dan ook enorm.

Ik heb in het verleden vaker noodhulp verleend bij cholera-epidemieën, maar wat er in Haïti gebeurt is met geen pen te beschrijven.’

‘We reizen met z’n vieren naar Ouanaminthe. Ons team bestaat uit Maria, een collega-arts uit Spanje die veel ervaring heeft met cholera-uitbraken, Dorris, een water-en sanitatie-expert uit Ecuador en mijn collega Sandra van Plan Haiti. Ikzelf ben ingeschakeld als teamleider.van het cholera-noodhulpteam. Het was de bedoeling naar Cap Haïtien te vliegen, maar we hebben ons plan moeten wijzigen vanwege de escalerende anti-VN-protesten en de gewelddadigheden daar. Dus is het Ouanaminthe geworden. Het kleine, roestige Tsjechische vliegtuig waarmee we vliegen, ruikt naar zeep. Het toestel is tot de nok volgeladen met hulpgoederen, waaronder 1.000 kilo orale rehydratie pakketten en zeep. We doen onze veiligheidsriemen vast. We gaan. Eindelijk.’

Dodelijke combinatie

‘Cholera is geen hogere wiskunde. Het is een ziekte die heel goed voorkomen kan worden en relatief gemakkelijk te behandelen valt. De meeste mensen genezen volledig, mits ze snel medicatie krijgen en uitdroging wordt voorkomen. Maar in Haïti is die snelle behandeling vaak onmogelijk. De zwakke gezondheidszorg, de enorme schade aan de infrastructuur door de aardbeving, massaal onbegrip en nu ook nog de volksprotesten maken het extreem moeilijk om de hulp daar te krijgen waar de mensen het ’t meest nodig hebben. Ondertussen zijn de opvangkampen door de erbarmelijke condities en het grote aantal bewoners perfecte broedplaatsen voor besmetting. En in het geïsoleerde noorden waar heel veel zieken zijn, kunnen we de mensen nauwelijks bereiken. Geweld en de uiterst besmettelijke cholera-bacterie vormen in Haïti een dodelijke combinatie. Want zonder behandeling kunnen mensen door de snelle uitdroging in uren aan de ziekte bezwijken.’

Toch Cap Haïtien

‘Tijdens de vlucht hebben we opeens heel slecht weer. De piloot geeft aan dat we door de turbulentie niet kunnen landen. Hij geeft ons op 10.000 voet drie mogelijke opties: terugvliegen naar Port-au-Prince, tóch landen in Cap Haïtien of doorvliegen naar Santo Domingo in de Dominicaanse Republiek. We moeten vlug beslissen.

Ik weeg razendsnel de verschillende mogelijkheden en stel dan voor toch naar Cap Haïtien te vliegen. Het is nog maar een paar minuten, houd ik mijn angstige collega’s voor. De rustige stem van de piloot geeft ook mij het vertrouwen dat we het gaan redden.’

‘Terwijl wij doodsangsten uitstaan, vecht het oude vliegtuig zich door het noodweer. Maar we landen veilig! We zijn zo opgelucht dat we spontaan applaudisseren en elkaar omhelzen. En als we uit het vliegtuig klimmen, staan onze Plan-collega’s klaar om ons met de auto naar Ouanaminthe te brengen.’

Angst in de lucht

‘Vlak buiten het vliegveld zien we groepen demonstranten op motoren. De sfeer is geladen. Haïti maakt zich op voor de nationale verkiezingen op 28 november en dat gebeurt niet op een rustige manier. De angst en de spanning zijn bijna tastbaar. Alex, Plan’s hoofd veiligheid in Port-au-Prince, laat ons weten dat we op het vliegveld moeten blijven tot we het veiligheidssein van de VN krijgen.’

‘Als we uiteindelijk op weg kunnen naar Fort Liberté,geeft Alex ons via de telefoon het laatste nieuws: vier Chileense NGO’s zijn in Port-au-Prince aangevallen door woedende groepen mensen. We rijden nog voorzichtiger en komen uiteindelijk gelukkig toch veilig op onze bestemming aan.’

‘In Ouanaminthe ontmoeten we collega-hulpverleners van de organisatie Merlin en van de Pan American Health Organization. We bespreken de plannen. Stap één is een aangepast rampenplan met het oog op de huidige gespannen situatie. Maar de tijd dringt! Elke minuut telt en de klok tikt verder.’

Unni Krishnan

Plan- noodhulpcoördinator

Haïti

Inspireer je vrienden

Steun het werk van Plan! Sponsor een kind of steun onze meisjesprojecten!

Hoe kun jij helpen?

Steun onze meisjesprojecten

Lees meer over investeren in meisjes

Sponsor een kind

Voor 25 euro per maand

Geslacht
Leeftijd
Lees meer over het sponsoren van een kind