BLOG: De lucht van dode lichamen

12 november 2013

12 november 2013

Hatai Limprayoonyong van het noodhulpteam van Plan International doet verslag uit het rampgebied in de Filipijnen.

Bomen zijn uit de grond gerukt en liggen ontworteld langs de weg. Gebouwen zijn gereduceerd tot bergen gespliterd hout en puin. Elektriciteitsmasten zijn omgevallen. Boten liggen als gestrande reuzenvissen op het droge. Vrachtwagens zijn omgeblazen en liggen op hun rug. Dit is de weg naar Tacloban City. Een streek waar orkaan Haiyan verschrikkelijk heeft huisgehouden.

Zoveel vernieling heeft Tacloban nog nooit meegemaakt. Voordat Haiyan brullend een spoor van dood en verderf trok, was Tacloban het bloeiende centrum van Leyte. Daar is nu weinig van over.
Met een noodhulpteam van Plan hebben we de buitenwijken van de stad bereikt. De weg is smal en vol mensen. We rijden stapvoets en kijken om ons heen. We zijn hier om onze collega’s te ondersteunen bij het bieden van noodhulp.

Alsof ze de doden niet zien
Naarmate we de stad naderen, wordt de lucht van de dood sterker. We zien de lichamen liggen in de berm tussen het puin. De mensen lopen er langs zonder te kijken. Alsof ze de doden niet zien.
Er is hier bijna geen drinkwater en nauwelijks eten. Overal zie ik mensen die iets te eten proberen te vinden. Meisjes en jongens lopen met pakken noedels en ander gedroogd eten dat ze hebben meegenomen uit vernielde winkels. Ja, er wordt geplunderd, maar mensen zijn wanhopig. Ze proberen te overleven in deze grimmige situatie, met niets om naar uit te kijken dan een deprimerende toekomst. Ik vraag me af hoe ik me staande zou houden in zo’n situatie.

Aanrecht
Winkeliers die we spreken, vertellen dat hun hele winkel is leeggehaald. De eigenaar van een bijna instortende voedselfabriek deelt alles uit wat eetbaar is. Maar we horen ook andere verhalen. Van mensen die plunderen en hun buit net buiten de stad verkopen. Het is schokkend om te ontdekken dat er ook mensen zijn die willen profiteren van deze vreselijke ramp. Die alleen naar Tacloban City komen om te plunderen.

De stad is chaos en puin, zover het oog reikt. Charlene van 19 leeft deze nachtmerrie. Haar huis is weggespoeld in de orkaan. Alles wat ervan over is, is het aanrecht in wat een paar dagen geleden nog haar keuken was. De rest is weg. Charlene heeft een plekje gevonden in een tijdelijke shelter, maar ze heeft heimwee naar haar tantes en haar broer en naar school en naar alles wat normaal is. Ze vertelt ons dat ze probeert sterk te zijn. Ze gelooft dat iedereen elkaar moet proberen te steunen. Alleen samen kunnen de mensen van Tacloban hier doorheen komen. Maar dat is moeilijk. Veel mensen worden ziek, zonder water en eten en medicijnen.

Moed
Charlenes moed is illustratief voor de bevolking van de Filipijnen. Waar ik ook kijk, zie ik mensen die proberen te overleven en anderen daarbij helpen. Ik zie gezinnen die hun kinderen beschermen, ik zie jongeren die ouderen verzorgen. Een jongetje van een jaar of vier speelt tevreden tussen het puin aan de kant van de weg. Hij heeft geen idee van de omvang van deze ramp.

Inspireer je vrienden

Steun het werk van Plan! Sponsor een kind of steun onze meisjesprojecten!

Hoe kun jij helpen?

Steun onze meisjesprojecten

Sponsor een kind

Voor 25 euro per maand

Geslacht
Leeftijd