48 uur noodhulp bieden op de Filipijnen

18 november 2013

18 november 2013

Het weekend van Carin van der Hor, wonend en werkend in Manila als directeur van Plan Filipijnen. Alle gebieden in de Filipijnen waar Plan in totaal meer dan 40.000 kinderen sponsort, zijn getroffen door tyfoon Haiyan.
 
Vrijdagavond 18.15uur
Ik sta op straat met een karretje vol boodschappen.  Ik ga naar Tacloban en daar is geen voedsel, water of stroom.  Dus heb ik snel even muesli repen , noten, Gatorade en water ingeslagen. Eenmaal in de auto ontvang ik een telefoontje van de Australische ambassade. Plan International is één van de weinige organisaties die een flinke bijdrage van AUSAID krijgt voor noodhulp. Of ik zaterdagavond naar Cebu wil komen (een uur vliegen vanaf Manila), om daar een diner en een persconferentie bij te wonen, waar de Australische ambassadeur Bill Tweddell de gastheer zal zijn. Bill is een supporter van Plan International, dus ik beloof dat ik het zal proberen.
 
Vrijdagavond 19.30uur
Mijn gezin heeft op me gewacht met het eten, de telefoon gaat even uit. Wanneer ik de telefoon weer aanzet, praat ik bij met Victor van het AD. Zowel hij als Gieteke van de Spits hangen regelmatig aan de telefoon om even de laatste stand van zaken te horen. Het voelt bijna alsof ik hen ken. Ook de rest van de avond gaat op aan e-mails, telefoontjes en overleg. Ik geef nog snel mijn jongste dochter een knuffel voordat ze gaat slapen. Om 22.15uur ontvang ik een sms dat het logistiek allemaal gelukt is. Zaterdagmiddag kan ik naar Cebu en zondagochtend vlieg ik met de C-130 (een militair vliegtuig) van de Australiers naar Tacloban om me aan te sluiten bij het Plan-team dat daar al dagen onder moeilijke omstandigheden aan het werk is. Rond elf uur rol ik mijn bed in.
 
Zaterdagochtend 03.15uur
Ik word wakker, drink wat water en check mijn telefoon. Een sms van mijn collega Andy: ‘Kun je BBC Women’s hour doen?’ Met mijn duffe hoofd denk ik dat er staat dat het om 06.00uur in de ochtend is. Ik sms ‘ja’ terug naar Andy en zet de wekker. Om 5.30uur word ik wakker, lees de sms opnieuw en zie dat ik over het ‘pm’ heen gelezen had. Toch nog maar even terug naar bed. Maar ik kan de slaap niet vatten, ik denk aan de vijf door Plan gesteunde kinderen die om het leven zijn gekomen en vraag me af naar welk getal dat nog gaat oplopen. Het verdriet van Thebazile van het Plan Filipijnen-team dringt zich aan me op. Thebazile verloor zijn enige kind Liam en zijn vrouw Karen door tyfoon Haiyan. Thebazile heeft zijn zoontje moeten begraven op wat anders zijn vijfde verjaardag zou zijn geweest. En een paar dagen later dus ook zijn vrouw ten grave gedragen. Het breekt mijn hart.
 
Zaterdag 8.00uur
Een sms van de country director van het World Food Programme: ”Kun je komen naar een overleg? Onze directeur wil met onze partners praten”. Plan werkt veel met het WFP samen bij voedseldistributie en wij ontvangen ook geld voor onze werkprogramma’s. Poeh, dat is om 11.00uur en ik moet drie kwartier later onderweg zijn naar het vliegveld. Even kijken wie van mijn noodhulpteam ik wakker kan bellen om mee te gaan. De rest van de ochtend gaat op aan telefoontjes en vooral aan het analyseren van de rapporten die nu in een constante stroom binnenkomen vanuit het veld. De verwoesting is totaal, hoewel er gelukkig ook dorpen zijn waar de materiele schade enorm is, maar het dodental meevalt. We hebben inmiddels een leger technische specialisten van onze internationale kantoren hier in Manila en zij fungeren vaak ook als technisch expert en gids voor experts en assessment teams die andere donoren naar de Filippijnen sturen, omdat Plan International al decennia lang in het getroffen gebied werkt. We hebben in de afgelopen week mensen begeleid van ECHO (de EU), USAID en van talloze andere zogenaamde INGO’s. Onze kantoren in het rampgebied fungeren ook als informatiecentra en vaak blijven teams van onze NGO partners slapen in onze kantoren. Gewoon in een slaapzak op de grond, want hotels zijn er niet en wij hebben dankzij generatoren stroom, drinkwater en internetconnectie. We delen alles wat we hebben, want op dit moment maakt het niet uit wie ons salaris betaalt; er hangt een oprecht broederlijke sfeer.
 
Zaterdagmiddag  12.00uur
Op weg naar Cebu, voor de ontmoeting met de Australische ambassadeur. Ik besluit mijn laptop niet mee te nemen, want ik zeul al met een tas met eten en drinken en stroom is er toch niet. Dus alles maar op mijn iPhone doen en hopen dat de Powerbank die ik in de haast heb aangeschaft het inderdaad doet. Het lijkt me een nachtmerrie om niet meer bereikbaar te zijn. Ik bedenk dat ik niet moet vergeten om mijn vader te contacten, hij is jarig vandaag. Ze hebben een slechte week gehad, want mijn moeder was met spoed in het ziekenhuis opgenomen. Mijn zus heeft dat allemaal geregeld; vanuit Manila ben ik machteloos en hoewel ik normaal goed op de hoogte blijf, is het deze keer bij snelle Facebookberichten en een paar telefoontjes gebleven. Met 2,5 uur vertraging kom ik om 18.00uur in Cebu aan. Snel Skype ik met mijn vader, mét video, hij is vandaag 73 geworden.
 
Zondagochtend 7.00uur
Na een vroegertje van 5.15uur opstaan, sta ik keurig op tijd bij de Airforce basis om met het Australische militaire vliegtuig mee te gaan. Om 9.30uur kom ik aan in het zwaar gehavende Tacloban. Mijn team is er al en de helft van de spullen die we vandaag hebben ingevlogen (water- en hygiënepakketten) zijn al in het evacuatiecentrum, klaar om uitgedeeld te worden. In de stromende regen laadt het team de spullen op een truck. Iedereen helpt mee. Het vliegveld is compleet kapot. Ik kom hier regelmatig, want Plan heeft een kantoor hier. Maar ik herken niets van het vliegveld. 
Er zijn geen toiletten, er is geen water, er is geen eten. We durven onze meegebrachte mueslirepen niet op te eten en weten nu hoe het is om vanaf 5 uur in de ochtend geen WC meer te hebben. Honderden mensen om ons heen die al dagen geen maaltijd hebben gehad en die overleven op kleine beetjes water, die ze krijgen van de hulpverleners en de pers op het vliegveld. Er zijn een paar commerciële vluchten: veel Filippino’s die over de grens werken en die terug zijn gekomen omdat hun kinderen bij familieleden waren ondergebracht. Dit is niet onze doelgroep: dit zijn mensen die geld hebben voor tickets. Even zo goed dramatisch om in een ander land te werken als huishoudelijke hulp en dan op TV te zien dat de plaats waar je kind woont met de grond gelijk is gemaakt door een tyfoon.
 
Zondagmiddag 14.00uur
We wachten de hele dag op Nancy Lindborg van USAID, ze is de assistant administrator van DCHA, een van de hoogste bazen van USAID. Zij zou met ons meegaan naar een gedeelte van de distributie, om met eigen ogen te zien hoe de hulp van USAID door Plan gebruikt wordt. Ze kan uiteindelijk niet landen op het vliegveld van Tacloban, en keert onverrichter zake terug naar Manila. Jammer. We slaan de laatste spullen op in de grote tent van onze vrienden van het World Food Program en krijgen om 16.00uur opeens het bericht dat als we terug naar Manila willen, we NU klaar moeten staan, want de C-130 komt eraan. Het is een evacuatie vlucht, waarbij honderden mensen in een groot militair vliegtuig worden gepropt. We zitten op de grond, op tassen en grijpen ons aan alles vast wat binnen ons bereik is. Niemand klaagt. Iedereen deelt het water en het eten dat we hebben. Sommige mensen op deze vlucht hebben drie dagen of langer moeten wachten op het vliegveld van Tacloban om mee te mogen. Zonder eten, drinken, toiletten of stoelen.
 
Zondagavond 20.00uur
 Weer thuis. Snel even dit dagboek afmaken, iets eten en dan klaar zitten om de lijn te testen voor een interview met de BBC op maandag. Zou ik daarna naar bed kunnen?

Inspireer je vrienden

Steun het werk van Plan! Sponsor een kind of steun onze meisjesprojecten!

Hoe kun jij helpen?

Steun onze meisjesprojecten

Lees meer over investeren in meisjes

Sponsor een kind

Voor 25 euro per maand

Geslacht
Leeftijd
Lees meer over het sponsoren van een kind